AanvalEen cliënt zei: “Soms flitsen nog steeds beelden van de aanval van die hond door me heen. Sinds die tijd kan ik me niet ontspannen, ik droom ervan, op straat loop ik om me heen te kijken en die plek waar het gebeurd is, mijd ik.SymptomenJe leeft als een te strak gespannen veer en je wordt voortdurend overspoeld door een grote stroom van allerlei angstgedachten en je gaat piekeren en het beeld van die hond beheerst op onverwachte momenten je leven. De paniek gaat je leven beheersen, terwijl angst dient om echt gevaar zichtbaar te maken. Het beperkt jouw dagelijks functioneren, want je gaat denken dat je iets niet meer aankunt of dat je iets niet onder controle hebt. Je hebt het niet in de hand. Je voelt je gefrustreerd, tekortschieten, bang of angstig of machteloos. Je hebt moeite met concentreren. Je krijgt lichamelijke klachten, zoals spierpijn, vermoeidheid en door het zorgen maken, word je lusteloos, apathisch, somber en neerslachtig. Soms gaat het gepaard met duizeligheid, gevoelloosheid, je bent passief en immobiel, hebt verkrampte spieren, waardoor je hyperventilatie krijgt (te veel en te snel ademen) TriggerHet kan een hele tijd goed gaan en dan ineens wordt er iets aangeraakt waardoor je al je energie verliest en het beeld van de hond weer voor je komt. Dagelijkse stress momenten, een functioneringsgesprek, gebrek aan waardering, problemen met collega’s, maar ook eentonig werk of veeleisend werk, een verhuizing of een sterfgeval kunnen je veiligheid en zelfvertrouwen onder druk zetten. Ook een operatie of medische ingreep kunnen deze beelden weer naar voren halen, het is weer een situatie waarin je machteloos en angstig bent. Je spant je spieren weer aan, waardoor je je eigen emoties onder controle houdt en ervaringen in het “hier en nu” gaat vermijden en dan volgt weer zelfverwijt. Onverwerkte ervaringenAl deze schrik reacties zijn een confrontatie met een situaties die je eens niet onder controle had. Ineens komt weer zo’n beeld boven waar je machteloos tegenover stond. De aanval door die hond. Het ondermijnt wel je veerkracht. Je familie, vrienden en je werkJe doet jezelf tekort. Je voelt je gefrustreerd. Je hebt het gevoel ernstig tekort te schieten en machteloos te staan. Je hebt de neiging beslissingen uit handen te geven. Je omgeving vindt dat ook frustrerend en moet het verdragen zonder zichzelf of jou de schuld te geven of verwijten te maken. Op een gegeven ogenblik is hun spankracht ook op. Blijf er niet mee rondlopen | Blijf er niet mee rondlopenPsychotherapie praktijk Amsterdam Carolien Entrop | |
copyright © 2011 Drs. A. Carolien Entrop